Recensie – De waanzin partituur van @emmavhooff ⭐⭐⭐⭐
Het boek is voornamelijk een monoloog waarin de complexe en moeizame relatie tussen Am en haar moeder centraal staat. Naarmate het verhaal vordert, kan dit soms wat langdradig aanvoelen. Toch is het een interessant boek voor wie graag meer inzicht krijgt in het perspectief van een psychiatrische patiënt… of is Am’s verhaal misschien toch niet helemaal wat het lijkt?
De voortdurende afwisseling tussen heden en verleden maakt het verhaal dynamisch, maar soms ook wat verwarrend en moeilijk te volgen.
De schrijfstijl wijkt af van een klassieke roman. Het is geen boek dat je “even tussendoor” leest; het vraagt aandacht en inspanning van de lezer.
Toch raad ik aan om je mee te laten voeren in de waanzinnige wereld van Am. Haar innerlijke strijd en de complexe band met haar moeder worden sterk neergezet. Ondanks haar pogingen om haar leven weer op de rails te krijgen, blijven haar gevoelens afhankelijk van haar moeder. Volgens Am hoort zij zelf niet thuis in het psychiatrisch centrum tussen de “gestoorden” zoals zij de patiënten noemt maar zou haar moeder daar thuishoren.
De cover roept voor mij het beeld op van iemand die zichzelf kwijt is en op zoek is naar waarheid. Iemand met open wonden die nog moeten helen, en een hoofd vol onbeantwoorde vragen. Het voelt als een noodkreet om aandacht waarbij moederliefde duidelijk ontbreekt.
Bedankt voor het recensie-exemplaar ☀️ @vbkbelgie @atlascontact