“๐๐๐ฅ๐ค๐จ๐ฆ ๐ข๐ง ๐๐ ๐๐ฎ๐ข๐ฌ๐ญ๐๐ซ๐ง๐ข๐ฌ” – โญโญโญ,๐ van Elke Emmermann.
Grace heeft een gave: ze ziet een zwarte vlek in de aura van mensen die de dood naderen. Calista, een meisje met visioenen wordt brutaal ontvoerd. De levens van Grace en Calista kruisen elkaar.
Elke heeft een vlotte schrijfstijl, wat me bij het lezen van haar tweede boek โLosgeslagen op aardeโ al was opgevallen. Je merkt dat ze zich in positieve zin verder ontwikkeld heeft als auteur. In dit eerste boek, waar ik nu deel uitmaak van de blogtour is het verhaal iets minder meeslepend, maar haar kenmerkende humor blijft aanwezig.
De emoties van de personages voelen soms wat minder realistisch aan. Een voorbeeld: โ๐ถ๐๐๐๐ ๐ก๐ ๐๐๐๐๐ ๐ง๐ โ๐๐๐ ๐๐๐ก โ๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐ก ๐ง๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ก ๐ฃ๐๐ โ๐๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐ ๐โ๐๐๐๐ ๐ง๐๐โ (p.48). Dat soort formuleringen komen voor mij wat overdreven over.
Het verhaal komt wat traag op gang en het einde volgt dan weer opvallend snel, alsof er plots een storm losbarst en er zo vlug mogelijk naar een oplossing moet worden gezocht. Daardoor mist het aan diepgang en komen bepaalde stukken herhalend over. Ook worden er af en toe iets te veel details gegeven.
De hoofdstukken zijn bondig en worden voornamelijk verteld vanuit de ik-vorm, waarbij Calista de verteller is. De andere twee belangrijke personages, Grace en Tom komen ook aan bod maar hun stukken worden verteld vanuit een hij/zij-perspectief. Dat vond ik jammer want ik had hun gedachtegang graag iets uitgebreider gelezen.
Toch raad ik het boek zeker aan. Het zal je niet teleurgesteld achterlaten en het einde maakt je nieuwsgierig naar een vervolg.
Bedankt Elke dat ik je boek mocht recenseren en deel mocht uitmaken van deze blogtour.
Van mij krijg je 3,5 sterren want de creativiteit qua sciencefiction is zeker aanwezig (fantasierijke omgeving).